زندگی

این چند روز درگیر دکتر و درمان بودم
اکو -تست ورزش -انژیو... و چندین و چند آزمایش مختلف
و مقایسه آنها با 3 سال پیش
به گفتگوی من و دکتر:
آقا وضعیت قلبت چندان رضایت بخش نیست!
من:خوب توصیه شما چیه؟
دکتر همان توصیه های همیشگی....سیگار ابدن ..مشروب اکیدن... گوشت قرمز محال..همبستری محدود..شب نشینی......و...اصلن و.....ابدن و..............
.........
من:خوب دکتر اگر همیه اینها را رعایت کنم با این قلب چند سال دیگه می تونم زندگی کنم؟
دکتر:در بهترین شرایط 15-20 سال
من:اگر رعایت نکنم چی؟
دکتر:حدکثر 5تا 10 سال دیگه!
من:دکتر عزیز کیفیت زندگی از نظر من بسیار مهتر از کمیت آن است.شما 5 سال تضمین کن مطمین باش من داد خود از زندگی خواهم ستاند
دکتر:هاج و واج به من نگاه می کنه!
دکمه های پیرهنم را میبندم  قوطی سگار را از جیب کابشنم در میارم یکی را تعارفش می کنم می گیرد و گوشه لبش کی گذاره اما روشن نمی کنه
و زیر لب می گه بله کیفیت زندگی از کمیت آن بسیار مهمتره

و زیر لب می گه بله کیفیت زندگی از کمیت آن بسیار مهمتره .کی از فردای خود خبر داره!!!

و عجب من این دکتر را دوست می دارم!درویش مسلک با هوش و بسیار متین!

خدا حافظی می کنم!

دیشب با دکتر شب نشینی بسیار دلپذیری داشتیم:

سیگار به وفور ....مشروب به اندازه کافی....و شب نیز تا دیر وقت!!

گفتم دکتر ازراییل هر وقت آمد خوش آمد!من منتظرش نخواهم بود.

زندگی شاید همین باشد!؟تا نظر شما چی باشد