زندگی

ای پسر جام می ام ده که به پیری برسی

شش سال گذشت از عمر ما! از عمر من و این وبلاگ.

زمانی که شروع کردم حکم همدمی را برام داشت که بسیار صبور بود! دلتنگی هام را درونش خالی می کردم. و چه برد بار می پذیرفت همه آنچه که من می نوشتم هر چند که پر از اشتباهات املایی و انشایی!

و چه سخاوتمندانه دوستان بسیار عزیزی را برایم به ار مغان آورد.

سپاس از همه دوستان عزیزم که این همه سال تنهایم نگذاشتند.

تا ببینیم چند سال دیگر می شود دوام آورد!